ZNAJDŹ WETERYNARZA

wtorek, 13 kwietnia 2021
Zobacz:
stomatologianews

Jakie badania wykażą glistę lub tasiemca u psa?

Obecność pasożytów wewnętrznych u zwierząt domowych może manifestować się w różnoraki, czasem nieoczywisty dla laika sposób. Opiekunowie psów lub kotów powinni obserwować swoich podopiecznych, by w porę zauważyć ewentualne odstępstwa od normalnego zachowania zwierzaka. W poniższym artykule opiszemy najczęściej występujące pasożyty wewnętrzne u zwierząt domowych, wymienimy objawy chorobowe oraz najczęściej wykonywane badania diagnostyczne.

Zdjęcie ilustracyjne Adobe Stock

Pasożyty jelitowe u psów i kotów

Nawet najbardziej zadbany pies lub kot niewychodzący nigdy z mieszkania mogą paść ofiarą pasożytów wewnętrznych.

Drobnoustroje wykorzystują bowiem do infestacji:

  • naturalne odruchy zwierząt: polowanie, drapanie się, wygryzanie sierści, wylizywanie łap i futra, zjadanie przypadkowych kawałków pożywienia z ziemi, picie ze zbiorników wodnych: kałuże, stawy itp.
  • inne pasożyty, np. owady pożywiające się krwią zwierząt: komary, pchły, kleszcze, wszy, wszoły. Owady takie stają się wektorami chorobotwórczymi i z łatwością przenoszą patogeny na psy i koty oraz w niektórych przypadkach na ludzi.

Symptomy robaczycy u zwierzęcia domowego mogą przypominać w objawach zupełnie inne infekcje lub niegroźne, przelotne problemy gastryczno-oddechowe.

Przykład:

Jeśli kot, który do tej pory nie wykazywał oznak infekcji zacznie kasłać, prężyć się, podejmować próby wymiotów, a następnie mlaskać i przełykać ślinę, może w taki sposób manifestować obecność robaków w układzie oddechowym. Konieczne jest badanie kota w klinice weterynaryjnej, by potwierdzić lub wykluczyć inwazję endopasożytów.

Najczęstsze pasożyty zwierząt domowych

Do najczęściej występujących pasożytów u zwierząt domowych należą:

  • pierwotniakibabesia canis (psy), lamblia intestinalis (psy i koty), leishmania spp. (psy i koty), toxoplasma (koty)
  • glistytoxocara cati (koty) i canis (psy) oraz toxocara leonina (psy i koty)
  • tasiemce diphyllobothrium latum (psy i koty), echinococcus multilocularis (psy), mesocestoides lineatus (psy), taenia sp. (psy i koty)
  • nicienie u psówancylostoma caninum, uncinaria stenocephala, trichuris vulpis, capilaria plica, angiostrongylus vasorum, dirofilaria repens i immitis

Opis wybranych chorób pasożytniczych u psów i kotów

Babeszjoza u psa – babesia canis

Babeszjoza jest niezwykle groźną dla psów chorobą pasożytniczą, której przyczyną jest obecność w organizmie pierwotniaka babesia canis.

Babesia canis to pierwotniak pasożytniczy, który potrzebuje do odbycia pełnego cyklu rozwojowego wektora i żywiciela -kleszcza.

Transmisja pierwotniaka odbywa się podczas żerowania zarażonego babesia kleszcza na ciele psa. Kleszcz podczas pożywiania się wyrzuca w układu pokarmowego cząsteczki śliny wraz z chorobotwórczymi drobnoustrojami.

W organizmie psa dochodzi do błyskawicznego rozwoju choroby. Pogorszenie się stanu zdrowia psa następuje w gwałtowny sposób. Opiekuna powinny zaniepokoić: apatia psa, niechęć do poruszania się, krwiomocz, bolesność w ruchach.

Czas w diagnostyce babeszjozy jest niezwykle istotny. Każda minuta może decydować o życiu psa.

Każdy z wyżej wymienionych symptomów powinien skłonić opiekuna do natychmiastowego szukania pomocy dla psa, nawet jeśli kleszcz nie został znaleziony w sierści zwierzęcia.

Diagnostyka babeszjozy

Lekarz weterynarii przyjmując psa z podejrzeniem babeszjozy natychmiast pobiera krew i na miejscu wykonuje wymaz. To stan bezpośredniego zagrożenia życia. Wynik potrzebny jest praktycznie natychmiast. Od szybkości podania leków zależy dalsze rokowanie na zdrowie i życie psa.

Giardioza u psa – Lambilia, Giardia

Giardioza to choroba o podłożu pasożytniczym dotykająca psy, wywoływana przez pierwotniaki z rodziny Giardia.

Na giardiozę zapadają głównie psy przebywające w dużych skupiskach (hostele, schroniska, hodowle) oraz zwierzęta o obniżonej odporności, czyli szczenięta, chore osobniki i psi seniorzy.

Dla wyżej wymienionych grup giardioza może okazać się chorobą śmiertelną. Giardioza wywołuje bowiem uporczywą, męczącą biegunkę, która w krótkim czasie może doprowadzić psa do odwodnienia, wycieńczenia i zgonu.

Diagnostyka giardiozy

Stwierdzenie obecności pasożyta odbywa się podczas wykonywania testów na obecność przeciwciał oraz w badaniu próbek odchodów chorego zwierzęcia. Lekarz weterynarii szuka w badaniu laboratoryjnym kału cyst pierwotniaka. Jedno badanie może nie wystarczyć, gdyż cysty pierwotniaka pojawiają się w odchodach żywiciela około 6 do 15 dnia od przeniknięcia do układu pokarmowego ofiary.

Dirofilarioza podskórna u psa – Dirofilaria repens

Dirofilarioza podskórna jest chorobą pasożytnicza wywoływaną przez obecność w organizmie psa nicieni Dirofilaria.

Pasożyt przedostaje się do krwioobiegu żywiciela podczas żerowania samicy komara na skórze. Z kolei komar zostaje zainfekowany podczas pożywiania się na chorym na dirofilarię osobniku.

Symptomami choroby są niewielkie (do 2 cm), bezbolesne guzki w tkance podskórnej psa. W tych miejscach gromadzi się pasożyt.

Dirofilarioza jest jeszcze dość rzadką chorobą u psów w naszym klimacie, lecz każdego roku przybywa czworonożnych pacjentów, u których diagnozuje się tę chorobę. Powodem jest ocieplenie klimatyczne pozwalające pasożytowi przejść wszelkie stadia rozwojowe. Nicień bowiem potrzebuje do rozwoju temperatury od 18 do 23oC.

Diagnostyka dirofilariozy odbywa się przeważnie zupełnie przypadkowo. Lekarza weterynarii może podczas rutynowej wizyty psa zaniepokoić wygląd guzków, a w badaniu histopatologicznym okazuje się, że w zmienionych chorobowo miejscach są nicienie.

Jednorazowe badanie krwi może dać wynik fałszywie ujemny, jeśli próbka krwi zostanie pobrana w tej fazie rozwojowej nicienia, gdy mikrofilarie jeszcze nie przedostały się do krwioobiegu. Do pełnego badania potrzebne jest pobranie kilku próbek w różnym odstępie czasu.

Przejdź do następnej strony

Nasi klienci