Wprowadzenie:

Krew, śluz w kupie psa – co oznacza i jak pomóc czworonogowi?

Krew i śluz w kale psa – czego dowiesz się z artykułu?

Czy zauważyłeś/aś krew lub/i śluz w odchodach swojego psa? Powodów może być kilka: od przelotnych niestrawności, po poważne dolegliwości. Dowiedz się, co może oznaczać krew i śluz w kale psa oraz jak w tym przypadku postępować.

W poniższym materiale wyjaśnimy, co może oznaczać krew (od jasnoczerwonej po smolistą) w odchodach psa i w dlaczego rozróżnienie barwy jest istotne dla dalszej diagnozy. Dowiesz się również jakie mogą być główne przyczyny obecności krwi czy śluzu w kale czworonoga: problemy dietetyczne, choroby pasożytnicze lub układu pokarmowego.

Ponadto wyjaśnimy jak rozpoznawać ważne sygnały alarmowe, wymagające interwencji lekarza weterynarii oraz co należy robić w domu do czasu wizyty w klinice. Dowiesz się również jakie metody diagnostyczne mogą być wykorzystane, by pomóc ustalić przyczynę tego stanu u psa i poznasz dostępne sposoby leczenia czworonoga.

Jak wygląda krew w kale psa? Rozpoznawanie rodzajów krwi

Jasnoczerwona, świeża krew (hematochezja)

Hematochezja to obecność jasnoczerwonej krwi w odchodach psa. Symptom ten występuje w przypadku krwawienia z dolnej części odcinka przewodu pokarmowego, najczęściej z jelita grubego lub odbytu.

Charakterystyka:

• jasnoczerwona barwa krwi, widoczna na powierzchni odchodów lub zmieszana z kałem
• występuje zazwyczaj, gdy dochodzi do krwawienia z jelita grubego, odbytnicy lub okolic odbytu
• może występować na powierzchni kału (smugi, nitki, plamy) lub być z nim zmieszana

Najczęstsze przyczyny:

• zapalenie jelita grubego
• choroba pasożytnicza (inwazja tęgoryjca, glisty)
• zapalenie gruczołów okołoodbytowych
• zaczopowanie gruczołów okołoodbytowych
• pęknięcie błony śluzowej jelita grubego
• połknięcie ostrego przedmiotu

Ciemna, smolista krew (melena)

Melena to obecność czarnej, smolistej, często galaretowatej krwi w odchodach psa. Najczęściej oznacza krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego: żołądka, przełyku, jelita cienkiego.

Charakterystyka:

• ciemne, smoliste zabarwienie kału, często o lepkiej konsystencji przypominającej galaretę
• nieprzyjemny zapach
• wskazuje, iż krew została „strawiona” przez enzymy trawienne i kwas żołądkowy
• krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego: żołądka, przełyku, jelita cienkiego

Najczęstsze przyczyny:

• owrzodzenie żołądka lub jelit
• nowotwory przewodu pokarmowego
• ciało obce w górnych partiach przewodu pokarmowego
• zatrucia substancjami chemicznymi (np. trutką na szczury)
• infekcje bakteryjne lub wirusowe
• zmasowana infekcja pasożytów jelitowych
• silne zapalenie żołądka
• skutek uboczny przyjmowania przeciwzapalnych leków niesteroidowych

Jak wygląda śluz w kale psa?

Śluz w odchodach psa zwykle przypomina galaretowatą substancję o jasnej barwie (przezroczysta, biała, żółta) na stolcu lub obok niego. Może przybrać postać nitek, smug lub występować jako grubsza warstwa.

Charakterystyka:

• galaretowata, mętna lub przezroczysta substancja, przypominająca żel lub kurze białko
• barwa jasna, żółta, przezroczysta, mętna, z domieszką krwi lub bez
• umiejscowienie na odchodach lub obok
• konsystencja śliska

Skąd się bierze śluz?

Śluz jest produkowany głównie w obszarze jelita grubego w celu ochrony błony śluzowej ścian jelit. Służy do ułatwienia przesuwania stolca przez jelita. Niewielka ilość śluzu jest normalnym, naturalnym zjawiskiem u zdrowego psa.

Jednak nadmierna ilość śluzu odchodach zwierzaka o przykrym zapachu, wyraźnie widoczna gołym okiem, powtarzająca się przez kilka dni oraz gdy wydzielinie towarzyszy krew, biegunka lub inne objawy może oznaczać zmiany chorobowe.

Główne przyczyny krwi i śluzu w kale psa

Krew i śluz w odchodach psa to wyraźny sygnał alarmowy, którego opiekun nie powinien ignorować. Mogą wskazywać na stan zapalny jelita grubego, infekcje pasożytnicze, wirusowe lub bakteryjne, alergie pokarmowe, zatrucia, urazy mechaniczne czy zapalenie gruczołów okołoodbytowych. Nagłe pojawienie się wyżej wymienionych objawów lub powtarzające się incydenty obecności krwi i śluzu w kale czworonoga są wskazaniem do wizyty w klinice weterynaryjnej.

Problemy dietetyczne – najczęstsza łagodna przyczyna

Nagła zmiana rodzaju karmy lub przypadkowe zjedzenie przez psa czegoś zepsutego czy niejadalnego mogą wywołać jednorazowy incydent krwi czy śluzu w odchodach zwierzaka. W tym przypadku ważne jest, czy ogólna kondycja czworonoga jest dobra i nie budzi niepokoju.

Nagła zmiana karmy:

• zbyt szybka (bez rozłożenia tego procesu w czasie) zmiana karmy
• jelita nie mają odpowiedniego czasu, by przystosować się do nowego rodzaju pokarmu
• może wystąpić łagodne podrażnienie ścian jelita, co prowadzi do stanu zapalnego i zwiększonej produkcji śluzu

Nietolerancja lub alergia pokarmowa:

• nadmierna reakcja na dany rodzaj białka z karmy (mięso, pszenica)
• może wystąpić przewlekłe podrażnienie jelit
• podrażnienie ścian jelita może spowodować nadmierne wydzielanie śluzu

Spożycie produktów niejadalnych, zepsutych, nieprzeznaczonych dla psa (ludzkie jedzenie):

• resztki ze stołu
• zbyt tłuste jedzenie
• śmieci
• padlina
• za duża ilość smaczków na raz
• składniki toksyczne dla psa (cebula, czosnek, czekolada, winogrona)

Symptomy towarzyszące:

• biegunka (jednorazowo lub trwająca do dwóch dni)
• wzdęcia
• gazy
• wymioty

Pasożyty – bardzo częsta przyczyna (zwłaszcza u szczeniąt)

Inwazja endopasożytów (pasożytów jelitowych) to jedna z najczęstszych przyczyn obecności krwi i śluzu u młodych zwierząt. Należy pamiętać, iż niektóre z drobnoustrojów (organizmy pierwotniacze) są trudne do wykrycia w zwykłym badaniu kału.

Pasożyty, których obecność w układzie pokarmowym może dawać objawy krwi i śluzu w kale:

• Glisty (Toxocara) – uszkadzają błonę śluzową jelita prowadząc do krwawienia; można je zaobserwować w odchodach psa (białe, nitkowate robaki) lub wymiocinach; glistnica jest chorobą występującą często u szczeniąt (zarażają się od chorej matki)
• Tęgoryjce (Ancylostoma, Uncinaria) – robaki jelitowe żywiące się krwią żywiciela; mogą wywoływać anemię; krwawe, smoliste stolce
• Tasiemce (Dipylidium) – rzadziej są przyczyną krwawień, częściej śluzu; widoczne w kale białe robaki przypominające ziarna ryżu
• Pierwotniaki (Giardia) – bardzo częsta przyczyna galaretowatej biegunki z domieszką śluzu i krwi; niewidoczne gołym okiem w odchodach; trudne do diagnostyki (wymagane jest wielokrotne i/lub specjalistyczne badanie kału)
• Kokcydia (Cystoisospora) – często występuje u szczeniąt i młodych osobników; krwawa, cuchnąca biegunka; może spowodować śmierć słabszych lub bardzo młodych zwierząt

Objawy towarzyszące:

• biegunka (często o charakterze przewlekłym)
• utrata wagi pomimo normalnego apetytu
• wzdęcie powłok brzusznych u szczeniąt
• „saneczkowanie” – pocieranie zadem po podłożu przy jednoczesnym podnoszeniu tylnych łap
• apatia
• pogorszenie stanu okrywy włosowej
• zaburzenia rozwoju u młodych zwierząt

Dlaczego pasożyty są często pomijane?

• standardowe, jednorazowe badanie kału może dać wynik fałszywie ujemny (jaja pasożytów wydzielane są okresowo)
• często konieczne jest wykonanie kilku badań kału z kilku kolejnych próbek
• w przypadku oganizmów pierwotniaczych (Giardia) konieczne jest wykonanie specjalistycznych badań

Zapalenie jelita grubego (colitis zapalenie okrężnicy) – najczęstsza przyczyna śluzu

Zapalenie okrężnicy jest jednym z powszechniejszych powodów pojawienia się śluzu i świeżej krwi w kale psa.

Czym jest zapalenie jelita grubego u psa?

• stan zapalny odcinka jelita grubego
• jelita produkują nadmiar śluzu, by chronić tkankę narządu
• czasami występuje uszkodzenie naczyń krwionośnych jelita grubego (stąd pojawienie się krwi w odchodach)

Przyczyny zapalenia okrężnicy:

Stres:

• przeprowadzka
• pobyt w hotelu dla zwierząt
• śmierć członka rodziny
• przyjęcie pod dach nowego zwierzaka
• wizyta w klinice weterynaryjnej
• podróż
• nagłe zmiany w otoczeniu lub życiu psa

Przyczyny żywieniowe:

• nagła zmiana karmy (bez rozłożenia procesu w czasie)
• nietolerancja pokarmowa
• spożycie nieodpowiedniej karmy (odpadki, resztki ze stołu)
• alergie pokarmowe

Infekcje:

• bakteryjne (Salmonella, Clostridium, Campylobacter)
• wirusowe (parwowiroza, koronawiroza, nosówka)
• pasożytnicze (włosogłówki, tęgoryjce, Giardia, kokcydia, tasiemce)

Nieswoiste zapalenia jelit IBD:

• przewlekły stan zapalny o podłożu immunologicznym, często uwarunkowany genetycznie

Inne przyczyny:

• efekt terapii niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi
• ciało obce
• zaburzenia mikrobiomu

Charakterystyczne objawy zapalenia jelita grubego:

• nagła, silna potrzeba wypróżnienia się
• pies wychodzi na spacer często, lecz wypróżnia się niewielką ilością kału
• widoczny wysiłek podczas wypróżniania się
• odchody pokryte śluzem i czasem świeżą krwią
• możliwa biegunka w postaci ostrej

Rokowania:

• większość przypadków ustępuje samoistnie po upływie dwóch, trzech dni
• przewlekły stan zapalenia okrężnicy wymaga specjalistycznego leczenia

Infekcje bakteryjne i wirusowe

Infekcje wirusowe i bakteryjne mogą być przyczyną wystąpienia krwi i śluzu w odchodach psa. To niebezpieczny stan u szczeniąt i psów o obniżonej sprawności układu odpornościowego.

Infekcje bakteryjne:

Salmonella:

• zakaźna choroba wywoływana przez bakterie Salmonella, prowadząca często do ostrego zapalenia żołądka i jelit
• zakażenie może dojść w wyniku zjedzenia skażonej bakteriami karmy, jaj, wypicia wody
• objawy – ostra biegunka z krwią w treści, gorączka, wymioty, odwodnienie

Campylobacter:

• bakterie Campylobacter zasiedlają przewód pokarmowy prowadząc do zapalenia żołądka i jelit
• bakterie przedostają się drogą fekalno – oralną (zjedzenie zanieczyszczonego pożywienia, spożycie odchodów chorych zwierząt, wypicie skażonej wody)
• objawy – bardzo zakaźna biegunka z domieszką krwi i śluzu, ból brzucha, apatia, wymioty
• w najcięższej postaci występują u szczeniąt

Infekcje wirusowe:

Parwowiroza (Parvovirus):

• niezwykle zaraźliwa i niebezpieczna choroba wirusowa wywoływana przez parwowirusa typu 2 (CPV-2)
• ekstremalnie niebezpieczna dla szczeniąt (śmiertelność do 90%, jeśli nie podejmie się leczenia)
• niebezpieczna dla nieszczepionych psów
• droga zakażenia – kontakt z chorym psem lub przedmiotami, z którymi miał styczność chory zwierzak
• objawy – ostra, cuchnąca, krwista biegunka, intensywne wymioty, niechęć do jedzenia, gorączka, szybkie odwodnienie organizmu
• wskazanie do natychmiastowej interwencji weterynarza

Koronawirus:

• wysoce zaraźliwa choroba wirusowa CCoV powodowana przez patogen Canine Coronavirus
• łagodniejszy przebieg w porównaniu do parwowirozy
• objawy – krwawe stolce, ostra, wodnista biegunka, wymioty, brak apetytu, wysoka gorączka, odwodnienie, bolesność brzucha, wrażenie przelewania się w jelitach, apatia, bladość dziąseł
• choroba bardzo niebezpieczna dla szczeniąt
• jeśli wystąpi w ostrym stanie u psa, wymagana jest pilna wizyta w klinice weterynaryjnej

Ciała obce i urazy mechaniczne

Przypadkowe połknięcie ostro zakończonych przedmiotów może doprowadzić do uszkodzenia ścian przewodu pokarmowego powodując krwawienie.

Typowe ciała obce powodujące urazy:

• ostre końcówki kości (zwłaszcza drobiowe) – nigdy nie należy podawać takich kości psu!
• patyki, gałęzie
• fragmenty zabawek
• sznurki, nici
• kamienie, piłki – mogą spowodować niedrożność i martwicę tkanek

Objawy:

• krew w kale – świeża lub smolista (w zależności od tego, która część odcinka jelit została uszkodzona)
• bolesność brzucha
• wymioty lub próby wymiotowania
• brak apetytu
• apatia
• bolesna wokalizacja
• niespokojne zachowanie psa

Kiedy podejrzewać obecność ciała obcego?

• widziałeś/aś, że pies połknął coś nieodpowiedniego
• gdy pies ma w zwyczaju gryźć, niszczyć, połykać części zabawek
• nagłe wystąpienie niepokojących objawów po zabawie lub spacerze

Choroby przewlekłe i nowotwory

Krew i śluz w odchodach psa mogą być również symptomami chorób przewlekłych i nowotworowych (zwykle u zwierząt w starszym wieku). Schorzenia te wymagają specjalistycznej diagnostyki i długotrwałego leczenia.

Nieswoiste zapalenie jelit IBD (z ang. Inflammatory Bowel Disease):

Nieswoiste zapalenie jelit to przewlekła choroba wynikająca z ciągłego stanu zapalnego śluzówki jelit o podłożu autoimmunologicznym. Objawia się nawracającymi wymiotami, biegunkami, utratą masy ciała i zaburzeniami apetytu.

W procesie diagnostycznym lekarze wykorzystują biopsję, by potwierdzić lub wykluczyć schorzenie.

Polipy jelitowe:

Polipy jelitowe to zwykle łagodne rozrosty na błonie śluzowej okrężnicy lub odbytu (przeważnie u starszych psów), powodujące krwawienia, zaparcia, biegunki, ból brzucha i spadek masy ciała.

Leczenie polega na chirurgicznym lub endoskopowym usunięciu narośli.

Nowotwory przewodu pokarmowego:

Choroby nowotworowe układu pokarmowego u psów obejmują zmiany złośliwe i łagodne rozwijające się w przełyku, żołądku, jelitach, wątrobie oraz w trzustce.

Nowotwory częściej diagnozuje się u psów w starszym wieku (powyżej ósmego roku życia).

Jednym z częściej spotykanych objawów chorób nowotworowych układu pokarmowego jest przewlekłe krwawienie (widoczne w stolcu), utrata wagi, biegunki na przemian z zaparciami.

W diagnostyce wykorzystuje się badania obrazowe, biopsje oraz endoskopię.

Objawy chorób przewlekłych jelit u psów:

• symptomy o charakterze przewlekłym (długotrwałe krwawienie)
• zmienny apetyt
• stopniowa utrata wagi
• przewlekła biegunka (często na zmianę z zaparciami)
• ogólne osłabienie
• pogorszenie stanu okrywy włosowej

Zapalenie gruczołów okołoodbytowych

Zapalenie zatok okołoodbytowych u psa to dość powszechny, ale też bolesny dla zwierzaka problem zdrowotny wynikający z zaczopowania gruczołów, co uniemożliwia zwierzęciu wypróżnianie się. Gromadząca się w gruczołach wydzielina staje się pożywką dla bakterii prowadząc do stanów zapalnych i ropni.

Czym są gruczoły okołoodbytowe?

Gruczoły (zatoki) okołoodbytowe u psa to dwa niewielkie woreczki umiejscowione po dwóch stronach odbytu produkujące wydzielinę służącą zwierzęciu do komunikacji zapachowej. Podczas defekacji woreczki opróżniają się, a pies znaczy w ten sposób terytorium.

Jeśli dojdzie do zaczopowania zatok, pies próbuje sobie poradzić saneczkowaniem (tarciem zadem o podłoże) i obsesyjnym wylizywaniem odbytu. W stolcu może być widoczna krew i śluz, a narząd może wydawać się obrzęknięty i wykazywać objawy zapalne.

Leczenie:

• mechaniczne opróżnianie gruczołów
• antybiotykoterapia (przy stanach zapalnych)
• chirurgiczne usunięcie gruczołów (w przypadkach przewlekłego zapalenia)

Kiedy należy skontaktować się z weterynarzem?

Poniżej przedstawiamy czytelne kryteria dla opiekunów czworonogów, które pomogą ocenić, kiedy udać się ze zwierzakiem natychmiast do kliniki weterynaryjnej, a kiedy można poczekać i obserwować stan psa.

Jednorazowy epizod – obserwacja kondycji psa

• warunek: niewielka ilość krwi lub/i śluzu w odchodach, przy pojedynczym wypróżnieniu
• pies czuje się ogólnie dobrze – jest chętny do zabawy, ma apetyt, brak oznak bólu
• brak wymiotów
• brak gorączki
• brak innych, niepokojących objawów

Co robić podczas obserwacji?

• prowadzenie dzienniczka wypróżnień – częstotliwość wypróżnień, wygląd, zawartość śluzu, krwi w odchodach
• stały dostęp do czystej wody w misce – zapobiegnie odwodnieniu
• lekkostrawna dieta (gotowany kurczak i ryż) – alternatywnie
• obserwacja zachowania i kondycji psa

Wizyta w klinice weterynaryjnej w ciągu 24 do 48 godzin, jeśli:

• krew i śluz pojawiają się przy każdym wypróżnieniu dłużej niż 24 godziny
• biegunka trwa dłużej niż 24 do 48 godzin
• następuje stopniowe pogorszenie się kondycji psa
• pies traci apetyt
• wykazuje mniejszą chęć do zabawy, spacerów, aktywności fizycznej
• zdarzają się epizody wymiotów (raz do dwóch w ciągu doby)
• pies jest szczeniakiem (do sześciu miesięcy) lub psim seniorem (powyżej dziesięciu lat)
• pies cierpi na choroby przewlekłe (problemy z nerkami, cukrzyca)

Natychmiastowa wizyta u weterynarza – sygnały alarmowe

Diagnostyka – jakie badania wykona weterynarz?

Etap pierwszy – szczegółowy wywiad

• kiedy pojawił się problem? (data, godzina)
• jak wyglądała krew? (kolor, usytuowanie na odchodach)
• jak często pies się wypróżnia?
• czy wystąpiły wymioty?
• jeśli tak, to jak często?
• czy pies je i pije normalnie?
• jaką dietę pies przyjmuje?
• czy ostatnio była zmiana karmy?
• kiedy pies był ostatnio odrobaczany?
• czy istnieje możliwość, że pies mógł zjeść coś nieodpowiedniego?
• czy występują inne objawy (ból, tkliwość, apatia)?
• gdzie pies wychodzi na spacery (możliwość kontaktu z pasożytami)?

Etap drugi – badanie fizykalne

• pomiar temperatury
• ocena stanu nawodnienia (elastyczność skóry, wilgotność dziąseł)
• badanie palpacyjne powłok brzusznych
• badanie odbytu i okolic (pęknięcia, owrzodzenia, zaczopowanie gruczołów)
• ocena ogólnej kondycji zwierzęcia (tętno, oddech, kolor dziąseł)

Etap trzeci – badania dodatkowe

Badanie kału:

• flotacja kałowa – wykrywa jaja glist, tęgoryjców, tasiemców
• test antygenowy na Giardie
• badanie w kierunki kokcydia
• badanie na krew utajoną

Badania krwi:

• morfologia
• biochemia krwi
• ocena stanu zapalnego

Diagnostyka obrazowa:

• RTG brzucha (ciało obce, niedrożność, guz)
• USG jamy brzusznej (ocena narządów wewnętrznych, guz, płyn w jamie brzusznej)

Endoskopia (w trudniejszych przypadkach):

• badanie jamy brzusznej przy pomocy kamery
• ocena stanu błony śluzowej
• możliwość wykonania biopsji
• konieczność wykonania znieczulenia ogólnego

Biopsja jelita:

• wycięcie fragmentu jelita do badania histopatologicznego
• wykonuje się przy podejrzeniu nowotworów i IBD

Leczenie – co może zrobić weterynarz?

Weterynarz przyjmuje metodę leczenia w zależności od wyniku przeprowadzonych badań i postawionej diagnozy.

Leczenie objawowe (wspomagające)

Płynoterapia:

• kroplówki dożylne i podskórne
• podaż wody przy biegunkach i wymiotach
• uzupełnienie stanu elektrolitów

Leki przeciwwymiotne:

• leki z zawartością maropitantu (substancja czynna) używane w weterynarii

Leki rozkurczowe:

• leki z zawartością butylobromku hioscyny, wykorzystywane w weterynarii
• Probiotyki

Leczenie przyczynowe

Pasożyty:

• leki z zawartością prazykwantelu – tasiemce
• leki z zawartością fenbendazolu i pyrantelu – glisty, pierwotniaki

Infekcje bakteryjne:

• antybiotykoterapia (metronidazol, amoksycylina, enrofloksacyna)

Zapalenie jelita grubego:

• leki przeciwzapalne (metronidazol, sulfasalazyna)
• dieta lekkostrawna
• probiotyki

Nieswoiste zapalenie jelit IBD:

• sterydy (prednizon) długoterminowo
• dieta hipoalergiczna lub hydrolizowana
• leki immunosupresyjne (cyklosporyna) w cięższych przypadkach

Ciało obce:

• usunięcie endoskopowe (jeśli to możliwe)
• chirurgia (laparotomia)

Nowotwory:

• chirurgia – resekcja fragmentu jelita
• chemioterapia

Dieta lekkostrawna – fundament leczenia

• ścisły post przez 12 do 24 godzin przy jednoczesnej podaży dowolnej ilości wody
• wprowadzenie diety lekkostrawnej – gotowany kurczak z ryżem w małych porcjach, podawanych na 4 do 6 razy; kontynuacja diety przez 5 do 7 dni
• specjalistyczne karmy weterynaryjne

Co możesz zrobić w domu, zanim dotrzesz do weterynarza?

Poniżej przedstawiamy listę rzeczy, które możesz wykonać w domu, w oczekiwaniu na wizytę weterynaryjną (jeśli przypadek nie wymaga natychmiastowej pomocy).

Działania krok po kroku:

• wykonaj zdjęcie stolca (zdjęcie pomoże weterynarzowi w diagnostyce)
• zbierz próbkę stolca (szczelny, czysty pojemnik do kupienia w aptece) i oddaj go do analizy
• rozpocznij prowadzenie dzienniczka wypróżnień
• notuj częstotliwość wypróżnień
• opisz wygląd kału (konsystencja, zawartość krwi i śluzu, kolor, zapach)
• zapisz inne objawy, jeśli występują (wymioty, biegunka, zachowanie, apetyt)
• zmierz temperaturę
• zapewnij psu stały dostęp do czystej wody (jeśli pies nie chce pić, podaj mu bulion bez soli i przypraw)
• rozważ wprowadzenie postu (przy wymiotach) – dorosłe psy 6 do 12 godzin

• wprowadź dietę lekkostrawną (jeśli pies nie wymiotuje) – gotowany kurczak z ryżem, podawany w małych dawkach, wielokrotnie w ciągu doby
• ogranicz aktywność fizyczną psa – krótkie spacery, bez zabaw i wysiłku fizycznego
• obserwuj, czy nie wystąpią oznaki odwodnienia (wilgotność dziąseł, elastyczna skóra) – jeśli wystąpi odwodnienie, udaj się z psem natychmiast do lekarza
• wprowadź ścisłą higienę
• myj ręce po każdy kontakcie z odchodami psa i samym zwierzęciem
• natychmiast sprzątaj odchody psa

Czego nie wolno robić?!

• nigdy nie podawaj psu leków przeznaczonych dla ludzi!
• nie zmuszaj psa do jedzenia!
• nie dawaj psu kości z drobiu!
• nie czekaj z wizytą, jeśli pojawią się sygnały alarmowe!

Sygnały alarmowe – kiedy krew i śluz w kale wymaga pilnej wizyty u weterynarza?

Natychmiastowa wizyta u weterynarza musi nastąpić, gdy:

• wystąpi obfite krwawienie – stolec w całości przybiera barwę smolistą
• odchody szczeniaka przybiorą wygląd galaretowatej, różowej lub czerwonej masy i występują wymioty – podejrzenie parwowirozy
• wystąpi cuchnąca, krwista biegunka z wymiotami i wysoka gorączką
• pies odmawia jedzenia i picia przez 12 godzin
• wystąpi sinica lub silna bladość dziąseł (anemia, wstrząs)
• pies wykazuje silne oznaki apatii, letargu, drgawek i zaburzenia świadomości
• ma twardy, wzdęty brzuch i wykazuje oznaki silnego bólu
• u szczeniąt wystąpi krwawa biegunka i wymioty

Wizyta w klinice weterynaryjnej powinna wystąpić w ciągu doby, gdy:

• pojawia się krew i śluz w każdym wypróżnieniu przez dobę
• biegunka trwa dłużej niż 24 do 48 godzin
• występuje biegunka wraz z wymiotami
• pies jest apatyczny i nie chce jeść
• pies jest w podeszłym wieku i choruje na inne schorzenia

Często zadawane pytania (FAQ)

Co oznacza krew w kale psa?

Powodów obecności krwi w odchodach psa może być wiele: inwazja pasożytów jelitowych, problemy układu pokarmowego, zaczopowanie gruczołów okołoodbytowych, aż po poważne dolegliwości z nowotworami włącznie.

Pies załatwia się śluzem z krwią – co robić?

Krew i śluz w odchodach psa powinny być wskazaniem dla opiekuna, by bacznie się przyjrzeć kondycji zwierzęcia. Jednorazowy incydent, jeśli nie występują przy okazji takie objawy, jak wymioty, gorączka, oznaki odwodnienia czy bóle, powinny być bacznie monitorowane przez 24 godziny.

Jeśli stan psa pogorszy się lub/i wystąpią symptomy odwodnienia, obfite krwawienie, stolec w całości pokryty ciemną krwią, gorączka, wymioty, bolesność i twardość powłok brzusznych, należy szybko udać się na konsultację do kliniki weterynaryjnej.

Czy śluz w kupie psa po odrobaczeniu to normalne?

W odchodach psa może wystąpić śluz, jeśli ostatnio był poddany kuracji odrobaczającej. Śluz w kale może oznaczać, iż nastąpiło podrażnienie jelit przez umierające pasożyty lub wystąpiła reakcja na substancję czynną leku.

Jak długo trwa leczenie krwi w kale psa?

Długość leczenia zależy ściśle od przyczyny krwawienia. Inaczej bowiem przebiega proces leczenia inwazji pasożytów wewnętrznych, chorób bakteryjnych, zaczopowania gruczołów okołoodbytowych, usunięcie ciała obcego z jelit, a inaczej terapia nowotworów czy nieswoistego zapalenia jelit.

Czy krew w stolcu u psa może być od stresu?

Tak, krew może pojawić się w stolcu u psa z powodu podrażnienia jelit na tle nerwowym. Zmiana otoczenia, przeprowadzka, śmierć ukochanego opiekuna czy przyjęcie pod dach innego zwierzaka może wywołać u wrażliwszych zwierząt biegunkę i krwawienie.

Jakie badania wykona weterynarz przy krwi w kale?

Lekarz weterynarii może zlecić wykonanie psu, u którego pojawiła się krew w odchodach badań kału, krwi, obrazowych, endoskopii, biopsji.

Podsumowanie – krew i śluz w kale psa

Pojawienie się krwi i śluzu w kale psa może być spowodowane wielorakimi przyczynami i nie wszystkie wymagają natychmiastowej interwencji (stres czy nagła zmiana diety). Niestety, istnieje też prawdopodobieństwo, że oznaki krwi i śluzu w odchodach psa wskazują na poważniejsze dolegliwości, takie jak ciało obce w jelitach, zmasowana inwazja pasożytów, nowotwory, nieswoiste zapalenie jelit, zapalenie gruczołów okołoodbytowych, wymagających wsparcia lekarza weterynarii.

Ważną wskazówką w diagnostyce jest barwa krwi w stolcu (jasnoczerwony kolor oznacza krwawienie z dolnego odcinka układu pokarmowego, a ciemnoczerwony po smolisty – górny odcinek).

Jednorazowy epizod krwawienia czy obecności śluzu w odchodach psa, jeśli nie występują inne objawy, nie powinien budzić większego niepokoju opiekuna. Natomiast wielokrotne, obfite krwawienia, biegunka, gorączka, wymioty, drgawki, apatia czy odmowa jedzenie i picia, powinny być wskazaniem do pilnej konsultacji weterynaryjnej.