Czy Twój kot intensywnie drapie się w okolicach uszu, a w jego małżowinach widać wydzielinę ciemnego koloru? Uwaga, Twój kot może być zarażony świerzbem, chorobą wywołaną świerzbowcem. Z materiału dowiesz się, jakie są symptomy świerzbu u kota i zapoznasz się ze sposobami leczenia.

Świerzb u kota – symptomy, ryzyko i leczenie choroby

Świerzb u kota to zaraźliwa, pasożytnicza choroba powodowana przez niewielkie roztocza, świerzbowce, charakteryzująca się dokuczliwym świądem w zaatakowanych przez pasożyta miejscach ciała. Rozróżniamy dwie postacie choroby: uszną i skórną.

W poniższym artykule wyjaśnimy, w jaki sposób kot zaraża się świerzbem, jakie są najczęściej występujące objawy dla każdego z rodzajów choroby pasożytniczej oraz podpowiemy, kiedy należy udać się po pomoc do weterynarza.

Co to jest świerzb u kota? Podstawowe informacje

Świerzb to choroba skóry wywoływana przez mikroskopijne (od 0,2 do 0,5mm) pasożyty z rodziny roztoczy. Świerzbowce, w zależności od rodzaju, bytują na powierzchni skóry lub drążą w naskórku korytarze, gdzie żerują i rozmnażają się. Pasożyty żywią się tkankami skóry i płynami powstałymi z uszkodzonych komórek skóry.

Rozróżniamy trzy rodzaje świerzbu: uszny, skórny i ludzki.

Główne rodzaje świerzbu:

• świerzb uszny (otodektoza) wywoływany przez świerzbowce uszne (łacińska nazwa Otodectes cynotis) – najczęściej diagnozowany u kota rodzaj świerzbu, atakuje okolice uszu zwierzaka
• świerzb skórny/drążący (notoedroza) powodowany przez świerzbowca drążącego (łacińska nazwa Notoedres cati), rzadziej występujący, lecz niezwykle inwazyjny. Choroba może objąć całą powierzchnię ciała zwierzaka
• świerzb ludzki (łacińska nazwa Sarcoptes scabiei), rzadko występujący u kotów

Praktyczna wskazówka!

Jeśli widzisz, że Twój kot intensywnie się drapie, traci sierść w miejscach świądu, a jest jednocześnie objęty profilaktyką przeciw pchłom, to prawdopodobnie jest zarażony świerzbowcem. Nie zwlekaj, udaj się z nim do kliniki weterynaryjnej.

Jak kot się zarazi świerzbem? Drogi zarażenia

Kot zaraża się wskutek bezpośredniego kontaktu z chorym zwierzęciem (pies, kot) lub pośrednio, poprzez korzystanie z tych samych, co zarażony czworonóg posłań, legowisk, zabawek, szczotek.

Świerzb jest wysoce zaraźliwą chorobą. Do zakażenia wystarczy nawet przelotny kontakt z chorym zwierzęciem lub z przedmiotem, z którym ten miał do czynienia.

Najczęściej do zarażenia świerzbem dochodzi w dużych skupiskach zwierząt, gdzie trudno o utrzymanie higieny: schroniska, hotele dla zwierząt, przytuliska.

Główne drogi zarażenia:

• bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem (pies, inny kot, dzikie zwierzęta)
• styczność z przedmiotami, z którymi miało kontakt chore zwierzę (posłania, miękkie zabawki, miski, kuwety, szczotki, transportery)
• przebywanie w tym samym pomieszczeniu, co chore zwierzę (hotele, hodowle, przytuliska, schroniska)

Czynniki ryzyka zwiększające podatność:

• koty wypuszczane z domu, wychodzące – większe prawdopodobieństwo kontaktu z chorym zwierzęciem
• duże skupiska zwierząt
• osłabiony układ immunologiczny – kocięta, koci seniorzy, koty zmagające się z innymi chorobami
• zaniedbania w profilaktyce przeciw pasożytom zewnętrznym

Przetrwalność roztoczy w środowisku:

• przy temperaturze około 10 stopni Celsjusza pasożyt może żyć poza ciałem żywiciela od 15 do 17 dni
• powyżej temperatury 34 stopni Celsjusza, świerzbowiec przeżywa od 5 do 7 dni

Świerzbowiec wykazuje duże zdolności do przetrwania poza organizmem żywiciela, stąd też tak ważne jest, by czas przeprowadzania dezynfekcji był wystarczająco długi, podobnie jak nie używanie przedmiotów, z którymi miał styczność chory zwierzak. Zastosowanie dwunastodniowej dezynfekcji oraz kwarantanny jest kluczowe dla sukcesu w eliminacji świerzbowca z otoczenia kota.

Częstym błędem popełnianym przez opiekunów jest wprowadzanie adoptowanego kota bezpośrednio do domu, bez kwarantanny oraz oględzin u weterynarza. W ciągu kilku dni świerzbowcem mogą zarazić się pozostałe zwierzęta mieszkające w rodzinie.

Świerzb uszny – najczęstsza postać

Świerzb uszny wywoływany przez Otodectes cynotis to znacząca większość przypadków świerzbu diagnozowanych u kotów. To pierwszy rodzaj, o którym powinni myśleć opiekunowie kotów wykazujących objaw kompulsywnego świądu w okolicach uszu.

Jak rozpoznać świerzb uszny? Charakterystyczne objawy

• intensywny świąd w okolicach uszu – kot kompulsywnie drapie się w uszy, ociera głową o meble, potrząsa głową
• woskowata wydzielina z uszu o kolorze ciemnobrązowym, przypominająca fusy od kawy
• nieprzyjemny zapach wydobywający się z uszu
• bolesność w okolicach uszu – kot nie pozwala się głaskać po głowie, unika dotyku
• zaczerwienienie okolic uszu
• obrzęk małżowiny usznej
• strupy i nacieki ropne okolic uszu
• łuszczenie skóry uszu i okolic
• wypadanie sierści w okolicach uszu
• rany wokół uszu i na głowie spowodowane intensywnym drapaniem się

Praktyczna wskazówka

Jeśli zaobserwujesz ciemną wydzielinę wydobywającą się z uszu kota, zrób zdjęcie, by pokazać je weterynarzowi. To pomoże lekarzowi w postawieniu diagnozy.

Uwaga! Jeśli kot traci równowagę, zatacza się i ma problemy z koordynacją ruchową, natychmiast zgłoś się z nim do kliniki weterynaryjnej. Świerzb uszny mógł spowodować zapalenie ucha środkowego.

Powikłania nieleczonego świerzbu usznego

Kot zmagający się ze świerzbem usznym nie tylko odczuwa ból i trudny do zniesienia świąd okolic uszu. Nieleczony świerzb uszny u kota może prowadzić do groźnych powikłań zdrowotnych takich jak:

• zapalenie przewodu słuchowego zewnętrznego
• zapalenie ucha środkowego
• zapalenie ucha wewnętrznego
• częściowa lub całkowita utrata słuchu
• zapalenie opon mózgowych

Kiedy obserwować vs kiedy działać:

Jeśli kot wykazuje niewielki świąd w okolicach uszu, a przy tym zachowuje się normalnie (spożywa posiłki, chętnie się bawi), udaj się po poradę do weterynarza w ciągu dwóch, trzech dni.

Jeśli jednak świąd okolic uszu jest intensywny, z małżowin wydobywa się wydzielina, kot silnie potrząsa głową i zatacza się, udaj się z nim natychmiast do kliniki weterynaryjnej.

Świerzb skórny (drążący) u kota – rzadsza, ale groźniejsza postać

Świerzb skórny u kota powodowany jest przez pasożytnicze roztocza rodzaju Notoedres cati. Pasożyt drąży w skórze tunele, pożywia się tkankami skóry i wysiękiem z rany. Swą obecnością wywołuje u kota skrajnie intensywnie świąd, zmiany chorobowe skóry, a w skrajnych przypadkach może prowadzić do anemii i wycieńczenia. Świąd drążący to silnie zakaźna choroba. Do zakażenia wystarczy przelotny kontakt z chorym osobnikiem lub styczność z przedmiotami, z którymi ten miał do czynienia.

Jak wygląda świerzb skórny? Objawy do rozpoznania

Infekcja rozpoczyna się od intensywnego drapania w okolicach uszu, głowy czy pyska, a następnie rozprzestrzenia się na inne rejony ciała. Kluczowe wczesne symptomy świerzbu drążącego to kompulsywny świąd, zaczerwienienie skóry, zgrubienie naskórka, rany i strupy.

Rozwój objawów (charakterystyczna kolejność):

Zmiany chorobowe spowodowane działalnością świerzbowca drążącego zaczynają się na głowie, w okolicach uszu, na pysku, a następnie, wskutek intensywnego drapania się kota, rozprzestrzeniają się na całe ciało (brzuch, tułów, łokcie).

Charakterystyczne objawy:

• intensywny świąd – kot praktycznie nie przestaje się drapać, nie może spać, odpoczywać, odmawia zabawy, jedzenia, kontaktu z opiekunem
• rany w zajętych przez pasożyta okolicach
• infekcje wtórne wynikające z zakażenia swędzących miejsc na skórze (bakteryjne, grzybicze, wirusowe)
• strupy
• zaczerwienienie skóry
• skóra cienka (lub zgrubiała), łuszcząca się, pergaminowa
• żółtawe łuski na skórze
• nieprzyjemny, słodkawy zapach wydobywający się z zarażonych pasożytem miejsc
• utrata sierści
• anoreksja, wycieńczenie – w skrajnych przypadkach

Objawy ogólne:

• osłabienie
• apatia
• niechęć do jedzenia i wynikająca z tego faktu utrata wagi
• niechęć do zabawy, kontaktów z opiekunem czy innymi zwierzętami
• izolacja
• czasem zachowania agresywne
• wtórne infekcje ran

Praktyczna rada:

Stan skóry kota zmagającego się ze świerzbem potrafi przybrać dramatyczny wygląd: rozległe rany, wyłysienia, zaschnięte strupy. Co więcej, podobne objawy towarzyszą innym dolegliwościom, co może utrudniać ocenę. Dlatego ważne jest, by kot został poddany badaniu przez lekarza weterynarii, by ten mógł wykluczyć (lub potwierdzić) inne choroby dermatologiczne czy alergię i wdrożyć odpowiednie leczenie.

Najczęstszy błąd:

Opiekunowie często mylą świerzb z alergią skórną lub kondycję zdrowotną kota łączą ze zmianą karmy. Leczenie świerzbu u kota może być skuteczne wyłącznie poprzez aplikację odpowiednich leków.

Diagnostyka świerzbu u kota – jak weterynarz potwierdza chorobę?

Diagnostyka świerzbu u kota odbywa się poprzez obserwację symptomów (wywiad z opiekunem zwierzęcia, badanie w gabinecie weterynaryjnym) oraz badanie wyskrobin z zajętych chorobowo miejsc.

Przebieg wizyty weterynaryjnej:

• szczegółowy wywiad z opiekunem kota – specjalista może zapytać, czy kot wychodzi z domu, czy miał styczność z chorymi zwierzętami, kiedy zaobserwowano pierwsze objawy
• badanie kota – ocena kondycji kota przez weterynarza
• badanie uszu zwierzaka przy pomocy otoskopu (przy podejrzeniu świerzbu usznego)

Badania potwierdzające diagnozę:

• wymaz z uszu – pobranie zeskrobin z małżowin usznych
• zeskrobiny z miejsc na skórze, gdzie doszło do zmian chorobowych
• badanie pobranych zeskrobin pod mikroskopem – pasożytnicze roztocze widoczne są jako białe, poruszające się punkty
• biopsja skóry – w trudniejszych przypadkach

Ważne:

Czasem przy niewielkiej ilości pasożytów, nie są one dobrze widoczne w zeskrobinach. Dlatego często weterynarz zleca powtórne badanie, zwłaszcza jeśli symptomy kliniczne sugerują świerzb.

Pamiętaj, by przed wizytą nie kąpać kota, ani nie czyścić mu uszu. Może to zaburzyć wyniki diagnostyczne.

Leczenie świerzbu u kota – preparaty weterynaryjne

Medycyna weterynaryjna oferuje szeroką gamę preparatów zwalczających świerzb u kota. Należy jednak przygotować się na długotrwałe leczenie – około dwóch, trzech miesięcy. Długi czas leczenia wynika z cyklu rozwojowego pasożyta.

Preparaty roztoczobójcze – fundament terapii

Leki pomagające w zwalczaniu inwazji pasożytów występują w kilku formach:

Leki do zakraplania na kark (typu spot-on):

• selamektyna – aplikacja miejscowa, powinna odbywać się co dwa do czterech tygodni przez dwa, trzy miesiące
• moksydektyna plus imidakloprid – podobny sposób użycia
• fipronil – silny środek przeciw roztoczom

Lekarstwa doustne:

• milbemycyna
• iwermektyna

Preparaty do uszu (przy świerzbie usznym):

• lekarstwa zawierające moksydektynę, fipronil lub selamektynę – aplikowane bezpośrednio do uszu

Dlaczego leczenie trwa 2 – 3 miesiące?

Preparaty roztoczobójcze zalecane przy inwazji świerzbu mają wpływ na dorosłe osobniki pasożyta i jego larwy. Nie zawsze jednak wykazują równie silne działanie na jaja. Nowe roztocza wylęgają się co dwa, trzy tygodnie. Kolejne dawki leków potrzebne są, by wyeliminować następne pokolenie pasożytów.

Najczęstszy błąd:

Przerwanie leczenia po dwóch, trzech tygodniach, gdy symptomy ustępują. Świerzb u kota ma tendencję do nawracania, jeśli kuracja potrwa zbyt krótko.

Leczenie wspomagające – uzupełnienie farmakoterapii

Oprócz niezbędnej farmakoterapii, kot chory na świerzb powinien być poddany dodatkowym czynnościom wspomagającym jego powrót do zdrowia.

• Czyszczenie uszu (przy świerzbie usznym)

Wydzielina z uszu chorego kota powinna być codziennie usuwana za pomocą specjalistycznego płynu do czyszczenia uszu.

Owinięty w watę patyczek do uszu należy nasączyć preparatem i za jego pomocą delikatnie usuwać wydzielinę, pamiętając, by nie wkładać patyczka za głęboko w przewód słuchowy.

• Kąpiele lecznicze

Do kąpieli kota chorego na świerzb należy używać wyłącznie specjalistycznych szamponów z dodatkiem siarki, permetryny lub deltametryny. Preparat pomaga usuwać martwy naskórek, strupy i pozostałości pasożytów ze skóry. Lecznicze kąpiele stosuje się zwykle raz w tygodniu przez cały czas leczenia.

Leki przeciwświądowe:

• Glikokortykosteroidy (podawane miejscowo lub doustnie)

Leki przeciwświądowe zmniejszają świąd u kota i łagodzą stan zapalny skóry. Kot przestaje się kompulsywnie drapać i nie tworzą się dodatkowe stany zapalne skóry wywołane aktywnością chorego zwierzaka.

• Antybiotyki

Antybiotyki podawane są, gdy dojdzie do infekcji wtórnych skóry. Leki aplikowane są zwykle miejscowo, na zmienione chorobowo miejsca na skórze.

Praktyczna rada:

Na pierwszym etapie kuracji załóż kotu na szyję specjalny kołnierz, co pomoże uniknąć drapania się zwierzaka. Rany na skórze szybciej się wtedy zagoją.

Dezynfekcja otoczenia – równie ważna jak leczenie kota

Pasożytnicze roztocza potrafią z powodzeniem przeżyć poza organizmem żywiciela od piętnastu do siedemnastu dni. Dokładna dezynfekcja bezpośredniego otoczenia kota jest kluczowym elementem, umożliwiającym skuteczną eliminację pasożyta.

Działania krok po kroku:

• zbierz wszystkie materiałowe przedmioty, z którymi miał kontakt chory kota (zabawki, legowiska, koce) i wypierz w temperaturze minimum 60 stopni Celsjusza
• przedmioty nietekstylne (drapaki, transporter) umyj gorąca wodą z dodatkiem detergentu
• odkurz dokładnie podłogi i umyj używając detergentów
• przedmioty trudne do dezynfekcji wyrzuć lub zostaw w zamknięciu przez minimum dwa, trzy tygodnie. Roztocza powinny umrzeć.
• powtarzaj czynność odkurzania i mycia podłóg co trzy, cztery dni przez pierwsze dwa tygodnie leczenia

Praktyczna rada:

Jeśli posiadasz parowe urządzenie do czyszczenia, użyj go na meblach tapicerowanych, dywanach, wykładzinach. Wysoka temperatura pary zabija roztocza natychmiast.

Leczenie wszystkich zwierząt w domu – zapobieganie reinfekcji

Pamiętaj, jeśli jedno zwierzę mieszkające w domu zaraziło się świerzbem, konieczne jest objęcie leczeniem wszystkich zwierząt mieszkających razem w tym samym czasie.

Dlaczego to tak ważne:

• niektóre zwierzęta mogą być bezobjawowymi nosicielami pasożyta
• nieleczony zwierzak wciąż może zarażać inne zwierzęta
• pasożyty migrują między zwierzętami

Schemat postępowania:

• zabierz wszystkie zwierzęta mieszkające z Tobą do weterynarza tego samego dnia
• wprowadź leczenie świerzbu u wszystkich zwierząt jednocześnie
• kontynuuj terapię u wszystkich zwierzaków przez dwa, trzy miesiące
• przeprowadź wizytę kontrolną po zakończeniu leczenia u wszystkich zwierząt

Najczęstszy błąd:

Objęcie leczeniem jedynie kota, u którego występują objawy świerzbu, a zignorowanie faktu, iż mieszkają z nim inne zwierzęta. Świerzb najczęściej powraca po kilku tygodniach.

Domowe sposoby na świerzb u kota – czy działają?

Na forach internetowych czasem pojawiają się pomysły na domowe sposoby poradzenia sobie ze świerzbem u kota. Nie zastąpią one jednak leków weterynaryjnych (nie wyeliminują pasożytów), choć w niektórych przypadkach mogą przynieść kotu chwilową ulgę.

Metody wymieniane przez właścicieli:

• ocet jabłkowy – dodawany do wody lub podawany miejscowo na skórę
• olej kokosowy – nakładany na skórę, ma działanie nawilżające i łagodzące
• miód manuka – aplikowany na rany, ma właściwości antyseptyczne
• jogurt naturalny – dodawany do karmy, ma wzmacniać odporność
• krem z dodatkiem kortyzolu (kupowany bez recepty) – zmniejsza świąd, lecz kot może go zlizać

Stanowisko weterynaryjne:

• domowe sposoby leczenia świerzbu u kota nie działają, nie zabijają pasożytów. Wyłącznie łagodzą objawy i przynoszą chwilową ulgę
• opóźniają wdrożenie właściwego leczenia
• prowadzą do powikłań
• przysparzają kotu dodatkowych cierpień
• podrażniają dodatkowo skórę (ocet)
• jedynie olej kokosowy może być bezpiecznym uzupełnieniem farmakoterapii, lecz nie zastąpi terapii preparatami roztoczobójczymi

Praktyczna rada:

Zapytaj lekarza weterynarii, w jaki sposób możesz wesprzeć leczenie kota domowymi środkami.

Najczęstszy błąd:

Próby leczenia świerzbu u kota domowymi sposobami, co opóźnia właściwe leczenie, przedłuża lub nawet wzmaga cierpienie zwierzaka oraz pogłębia problem zdrowotny czworonoga.

Czy świerzb u kota jest zaraźliwy dla człowieka?

Tak, świerzb u kota jest zoonozą, czyli ma potencjał wywołania oznak chorobowych u ludzi, choć ryzyko jest niewielkie. Człowiek nie jest naturalnym żywicielem dla pasożytniczych roztoczy (świerzbowca drążącego i usznego), więc choroba nie rozwija się tak jak u zwierząt. Kontakt z chorym na świerzb uszny kotem nie wywołuje u człowieka żadnych objawów, a w przypadku styczności ze świerzbem drążącym może dojść do przejściowych, łagodnych podrażnień skóry u człowieka.

Fakty o zakaźności:

• świerzb uszny Otodectes cynotis – nie przenosi się na ludzi
• świerzb drążący Notoedres cati – niezwykle rzadko przenosi się na ludzi, wywołuje przejściowe dolegliwości skórne
• świerzb ludzki Sarcoptes scabiei varietas hominis – pasożytnicze roztocze atakujące ludzi, koty rzadko są nosicielami choroby

Objawy u człowieka (jeśli wystąpią):

• łagodne, przejściowe swędzenie skóry
• zaczerwienienie skóry w miejscu kontaktu z kotem
• drobne grudki na skórze
• objawy samoistnie ustępują po tygodniu, dwóch

Kto jest bardziej narażony:

• dzieci – zabawa na podłodze, częstszy kontakt z kotem
• osoby starsze
• osoby ze słabszą odpornością (chorzy)

Profilaktyka dla domowników:

• ogranicz kontakt z chorym kotem do niezbędnego minimum
• utrzymuj dzieci i/lub osoby chore z dala od kota
• na czas aplikacji leków nakładaj rękawiczki ochronne
• utrzymuj rygorystyczną higienę rąk po każdym kontakcie z kotem
• jeśli zauważysz u siebie lub domowników zmiany na skórze, skonsultuj się z lekarzem rodzinnym i powiedz o tym, że w domu przebywa kot ze świerzbem

Praktyczna wskazówka:

Nie wpadaj w panikę – ryzyko przeniesienia choroby na człowieka jest niewielkie. Jeśli wraz z kotem mieszkają małe dzieci, ogranicz ich kontakt z chorym zwierzęciem (przez pierwsze dwa, trzy tygodnie).

Świerzb uszny a świerzb drążący – zestawienie informacji

Świerzb uszny Otodectes cynotis:

• częstotliwość występowania: często (około 90% przypadków świerzbu)
• inwazyjność: mała
• lokalizacja na ciele: małżowiny uszne, przewód słuchowy
• charakterystyczna wydzielina z uszu o kolorze ciemnobrązowym, przypominająca fusy kawy
• intensywność świądu: średnia do wysokiej
• wypadanie sierści w okolicy uszu
• zmiany skórne: zaczerwienienie, strupy, rany w okolicy uszu
• zapach: nieprzyjemny, dobiegający z uszu
• zagrożenie dla innych zwierząt – bardzo zaraźliwy
• zagrożenie dla ludzi – nie przenosi się
• diagnostyka – łatwa, wymaz z małżowin usznych
• leczenie – dwa, trzy miesiące, krople do uszu, krople aplikowane na skórę
• powikłania – zapalenie ucha środkowego/wewnętrznego, utrata słuchu
• rokowania – doskonałe, przy wdrożeniu leczenia

Świerzb drążący Notoedres cati:

• częstotliwość występowania: rzadsza niż postać uszna
• inwazyjność: wysoka
• lokalizacja na ciele: początkowo głowa, potem szyja, uszy i całe ciało
• charakterystyczna wydzielina z uszu – brak
• intensywność świądu: bardzo wysoka
• wypadanie sierści na całym ciele
• zmiany skórne: grube łuski, pergaminowa skóra, zgrubienia skóry
• zapach: słodkawy, z całego ciała
• zagrożenie dla innych zwierząt – bardzo zaraźliwy
• zagrożenie dla ludzi – rzadkie przypadki, łagodne, przejściowe zmiany skórne
• diagnostyka – trudniejsza, zeskrobiny skórne
• leczenie – dwa, trzy miesiące, krople na skórę, kąpiele lecznicze
• powikłania – wtórne infekcje, posocznica, wyniszczenie organizmu
• rokowania – bardzo dobre, przy wdrożeniu leczenia

Co robić w domu po diagnozie świerzbu? Plan działania

Działania krok po kroku:

Dzień pierwszy

• po otrzymaniu diagnozy zaaplikuj choremu kotu preparat przepisany przez weterynarza
• nie zapomnij o pozostałych zwierzętach w domu – one też powinny przyjąć dawkę leku, w tym samym czasie co chory kot
• postaraj się izolować chorego kota od innych zwierząt w domu
• zbierz wszystkie tekstylne przedmioty, z którymi miał kontakt chory kot i upierz je w wysokiej (minimum 60 stopni Celsjusza) temperaturze
• odkurz mieszkanie, a worek wyrzucić z odkurzacza na zewnątrz
• jeśli kot intensywnie się drapie, załóż mu kołnierz ochronny

Dzień drugi, trzeci

• oczyść uszy kotu (jeśli wystąpił u niego świerzb uszny)
• ponownie odkurz cały dom, również wyrzuć worek odkurzacza na zewnątrz
• umyj podłogi korzystając z detergentów
• ponownie upierz tekstylia, które były prane dzień wcześniej

Tydzień pierwszy, drugi

• aplikuj leki, zgodnie z zaleceniami weterynarza
• odkurzaj codziennie przez pierwsze dwa tygodnie
• pierz posłanie kota co trzy, cztery dni
• monitoruj stan kota – czy rany się goją, czy świąd się zmniejsza
• stosuj u kota kąpiele lecznicze, jeśli takie jest zalecenie lekarza

Praktyczna wskazówka:

Zrób telefonem zdjęcia stanu skóry kota z pierwszych dni choroby i porównaj je ze zdjęciami robionymi później. W ten sposób łatwiej Ci będzie obserwować postęp leczenia.

Często zadawane pytania (FAQ)

Jak wygląda świerzb u kota?

U kota może wystąpić świerzb uszny (częste przypadki) lub świerzb drążący (rzadko, lecz o większej inwazyjności). Świerzb uszny charakteryzuje się świądem w obrębie uszu i głowy, ciemną wydzieliną, przypominająca fusy od kawy. Świerzb drążący u kota objawia się intensywnym świądem na całym ciele, ranami, łuskowatą skórą, zgrubieniami, wyłysieniem.

Czy koty mogą dostać świerzb od psów?

Tak, kot może zarazić się od psa świerzbowcem usznym.

Jak długo trwa leczenie świerzbu u kota?

Pełny cykl leczenia świerzbu u kota powinien trwać dwa, trzy miesiące.

Czy świerzbowiec drążący jest zaraźliwy dla ludzi?

Ryzyko zarażenia człowieka świerzbowcem drążącym jest niewielkie, a jeśli już dojdzie do przeniesienia, zmiany skórne u człowieka są łagodne, przejściowe i znikają samoistnie po około tygodni, dwóch.

Czy można zapobiec świerzbowi u kota?

Tak , a do kluczowych działań profilaktycznych zaliczyć można:

• stosowanie u kota preparatów przeciwpasożytniczych,
• higiena otoczenia kota,
• ograniczenie kotu kontaktów z chorym zwierzętami
• ograniczenie kotu wychodzenia z domu
• kontrole weterynaryjne
• obserwacja zachowania kota i sprawdzanie kondycji jego ciała.

Podsumowanie

Świerzb u kota to wysoce zaraźliwa choroba skóry powodowana przez działalność niewielkich, pasożytniczych roztoczy, występująca w dwóch rodzajach: usznym i drążącym. Najczęstszą postacią u kotów jest świerzb uszny (blisko 90% przypadków). Świerzb drążący, skórny, choć przytrafia się kotom rzadziej, ma bardziej inwazyjny charakter.

Głównym objawem choroby jest uporczywy świąd w okolicach uszu i głowy oraz ciemnobrązowa wydzielina z małżowin usznych (świerzb uszny) i świąd oraz wyłysienia na całym obszarze ciała kota (świerzb drążący).

Leczenie świerzbu u kota polega na aplikacji specjalistycznych leków weterynaryjnych o działaniu roztoczobójczym, wsparciu wspomagającym (kąpiele lecznicze) i dezynfekcji otoczenia zwierzaka.

Czynnikiem kluczowym dla sukcesu w eliminacji pasożytniczego roztocza jest objęcie leczeniem wszystkich zwierząt mieszkających w domu jednocześnie, utrzymanie leczenia przez dwa, trzy miesiące oraz rygorystyczna higiena otoczenia kota.

Pamiętaj, że domowe sposoby nie wyleczą kota ze świerzbu. Tylko zastosowanie leków weterynaryjnych może przynieść oczekiwany skutek i pomóc kotu uporać się z dolegliwą chorobą pasożytniczą.