ZNAJDŹ WETERYNARZA

niedziela, 29 listopada 2020
Zobacz:
stomatologianews
Fiprex

Jak pozbyć się pasożytów u psa – tasiemiec

Endopasożyty u psa – rozpoznanie, objawy, profilaktyka


Zdjęcie ilustracyjne / Adobe Stock

Pies, nasz przyjaciel i członek rodziny, potrzebuje ze strony opiekunów, starannej ochrony i profilaktyki przeciw chorobom i pasożytom. Troska o zdrowie psa powinna wynikać z naturalnej potrzeby opieki nad pupilem, lecz również z uzasadnionej ostrożności w stosunku do zoonoz, chorób odzwierzęcych. Jakie pasożyty zagrażają psom? Jaka jest droga zarażenia? Jak pozbyć się pasożytów i psa? Po odpowiedzi zapraszamy do dalszej części artykułu.

Pasożyty wewnętrzne

Endopasożyty, czyli potocznie zwane, robaki, atakują organa wewnętrzne psa i żerują na swym psim żywicielu. Najczęstszą drogą transmisji jest układ pokarmowy.

Po przedostaniu się do organizmu psa, pasożyt kolonizuje narządy, pobiera cenne składniki odżywcze kosztem zdrowia zwierzęcia, rozmnaża się i wydala jaja, larwy lub inwazyjne cysty do środowiska.

Pasożyty stanowią szczególne niebezpieczeństwo dla szczeniąt, psów w fazie intensywnego rozwoju, osobników słabszych, starszych lub w ogromnym stresie.

U zwierząt silnych i zdrowych robaki mogą nie dawać żadnych szczególnych objawów chorobowych, pozostając na wiele lat w ukryciu. Zwierzęta zarażone będą wyłącznie bezobjawowym nosicielem pasożytów.

Pasożyty nie dążą do śmierci swojego żywiciela, gdyż zagrażałoby to również ich istnieniu, lecz są przyczyną wyniszczających biegunek, odwodnienia, utraty cennych składników odżywczych, zaburzeń funkcjonowania narządów zaatakowanych przez robaki. Pies zaatakowany przez pasożyty wewnętrzne cierpi fizycznie, jest apatyczny, nieswój, pozbawiony komfortu życia.

W przypadku szczeniąt i psów rozwijających się, inwazja pasożytów może zahamować wzrost i prawidłowy rozwój.

Duże nasilenie robaczycy u słabszego psa może spowodować wieloukładowy zastój narządów i w konsekwencji, śmierć.

Do pasożytów wewnętrznych, najczęściej spotykanych w naszym kraju można zaliczyć:

  • Tasiemce – kręćkowy, psi i bąblowiec
  • Glisty – psia i kocia
  • Tęgoryjce
  • Włosogłówki
  • Pierwotniaki – giardia
  • Nicienie – robaki sercowe i płucne

Tasiemce – kręćkowy, psi i bąblowiec

Tasiemiec psi Dypilidium caninum

Tasiemiec psi Dypilidium caninum wykorzystuje do zaatakowania zwierzęcia innego pasożyta: pchłę lub wszę czy wszołę.

Owad noszący w sobie postać inwazyjną tasiemca żeruje na krwi psa i powoduje przykry świąd. Zwierzę drapie się gwałtownie, wygryza lub wylizuje sierść poszukując ulgi i przypadkowo zjada ektopasożyta zarażonego tasiemcem.

Jedna pchła może przenieść w swoim organizmie do trzech jaj tasiemca psiego.

Od tego momentu rozpoczyna się cykl rozwojowy we wnętrzu żywiciela ostatecznego tasiemca.

Dorosła forma tasiemca osiąga rozmiar do 80 cm długości. Żerują i rozwijają się w jelicie cienkim psa. Ostrymi hakami wbijają się w ściankę jelita powodując stan zapalny narządu.

Produkty procesu metabolicznego tasiemca mają silny wpływ toksyczny na organizm żywiciela i mogą powodować u psa reakcje alergiczne.

W fazie rozrodczej tasiemiec składa się z członów wypełnionych inwazyjną postacią robaka, gotową do przedostania się do środowiska i zarażenia kolejne zwierzęta.

Człony tasiemca wydalane są wraz z kałem psa.

Tasiemiec psi z reguły nie powoduje śmierci żywiciela, lecz wycieńcza organizm, angażuje stale układ immunologiczny do walki z pasożytem, a przez to osłabia zwierzę. Pies zarażony tasiemcem jest słabszy i narażony na inne choroby.

Tasiemiec kręćkowy Taenia muticeps

Tasiemiec kręćkowy Taenia muticeps atakuje głównie psy pasterskie, które mają stałą styczność ze zwierzętami: kozami, owcami, muflonami. Trawożerne są żywicielem pośrednim tasiemca kręćkowego. Cenuroza, choroba wywołana atakiem tasiemca kręćkowego wpływa niekorzystnie na mózg zwierzęcia, gdyż tam właśnie lokalizują się larwy pasożyta.

Bąblowica

Bąblowica, choroba pasożytnicza wywoływana jest przez dwa rodzaje tasiemca: Echinococcus granulosus i Echinococcus multilocularis. Jaja tasiemca przedostają się do organizmu żywiciela drogą pokarmową.

Tasiemiec przedostaje się naczyniami krwionośnymi do różnych organów zwierzęcia, wątroby, płuc, serca, powodując zaburzenia funkcjonowania. W jelicie cienkim pasożyt żeruje i dokonuje prokreacji. Jaja tasiemca wydalane są do środowiska poprzez kał żywiciela.

Pies może zjeść zarażone larwami mięso innego zwierzęcia, połknąć jaja z zabrudzonej tasiemcem trawy, gleby, owoców czy warzyw.

Tasiemiec może nie manifestować swej obecności w organizmie żywiciela przez wiele lat, pozostając wyłącznie czynnym nosicielem pasożyta. Jednak słabsze jednostki zarażone pasożytem cierpią na reakcję alergiczną spowodowaną produktami metabolizmu tasiemca lub z powodu stanów zapalnych wywołanych otorbionymi cystami w narządach żywiciela.

Tasiemiec bąblowcowy z racji usytuowania w różnych narządach ciała, może dawać wielorakie objawy, przypominające inne choroby układu pokarmowego, oddechowego, neurologicznego, czy zaburzenie wzroku.

Przejdź do następnej strony

Nasi klienci