Białe, przypominające pestki ogórka drobinki w kuwecie lub przy ogonie kota to znak, iż najprawdopodobniej Twój pupil zaraził się tasiemcem. To poważny problem zdrowotny, wymagający pilnej interwencji weterynaryjnej.

Tasiemiec u kota – przyczyny, objawy i leczenie

Z poniższego materiału dowiesz się, czym jest tasiemiec u kota, w jaki sposób pasożyt przenika do organizmu zwierzęcia i jak rozpoznać charakterystyczne symptomy tasiemczycy. Ponadto poznasz skuteczne metody leczenia i zrozumiesz, czemu domowe sposoby nie skutkują. Przedstawimy również, jak wygląda prawidłowa profilaktyka przed tym pasożytem wewnętrznym, co pomoże Ci chronić swego kota, ale również siebie i członków rodziny.

Czym jest tasiemiec u kota? Poznaj pasożyta

Tasiemiec to pasożyt układu pokarmowego. Bytuje w jelicie cienkim, żywiąc się składnikami odżywczymi, pobieranymi wprost z układu pokarmowego żywiciela.

Najczęściej występującym u kotów tasiemcem jest tasiemiec psi Dipylidium caninum.

Pasożyt ten, aby skolonizować układ pokarmowy swego żywiciela ostatecznego (zwierzę, w organizmie którego robak może dokończyć swój cykl rozwojowy) potrzebuje żywiciela pośredniego, innego pasożyta, pchłę. Zainfekowana jajami tasiemca pchła wywołuje u kota (lub psa) dokuczliwe swędzenie. To ważny etap, gdyż zwierzak próbując przynieść sobie ulgę w świądzie wygryza i wylizuje swędzące od ukąszeń pchły miejsca na skórze. W ten sposób przypadkowo połyka zarażone jajami tasiemca owady.

Ciało tasiemca składa się z niewielkiej główki (scolex) wyposażonej w przyssawki i ryjka (rostellum) z haczykami oraz długiej taśmy zbudowanej z licznych członów (proglotydy). W członach odbywa się rozmnażanie.

Dorosła postać tasiemca może osiągnąć do 70 centymetrów długości. Jaja tasiemca wydalane są do środowiska zewnętrznego w odchodach chorego zwierzęcia, w członach przypominających swym wyglądem ziarna ryżu lub pestki ogórka.

Dlaczego człony są tak ważne:

Człony tasiemca, wydalane w kale kota (lub wydostające się samodzielnie z odbytu) zawierają inwazyjne jaja pasożyta (do kilku tysięcy w jednym członie). Opiekun kota może je rozpoznać, gdyż są wyraźnie widoczne w odchodach czworonoga, żwirku, na sierści, w okolicach okołoodbytowych lub też na posłaniu zwierzęcia.

Poruszające się drobinki, przypominające ziarna ryżu lub pestki ogórka w kale lub w otoczeniu kota to znak, iż padł ofiarą inwazji tasiemca.

Porównanie rodzajów tasiemców

U kotów diagnozowane są trzy rodzaje tasiemców:

• Tasiemiec psi Dipylidium caninum

Częstotliwość występowania: bardzo często (blisko 90% przypadków)

Żywiciel pośredni: pchła

Droga zarażenia: połknięcie zainfekowanej jajami tasiemca pchły

Długość ciała pasożyta: do 70 cm

Wygląd członów: białe lub bladożółte ziarenka ryżu, pestki ogórka

Gdzie znajdziesz człony: kał, sierść w okolicach odbytu, posłanie

Główny objaw: widoczne w odchodach człony, saneczkowanie (pocieranie zadem o podłogę)

Czas dojrzewania w jelicie: 2 do 3 tygodni

Ilość jaj w członie: od kilkuset do kilku tysięcy

Zagrożenie dla człowieka: bardzo niskie (w grupie ryzyka są dzieci, które mogą przypadkowo połknąć pchłę)

Diagnostyka: łatwa – obserwacja członów

Leczenie: praziquantel 1 do 2 dawek

Profilaktyka: zapobieganie inwazji pcheł, odrobaczanie co trzy miesiące

Ryzyko powrotu choroby: wysokie, jeśli nie wyeliminuje się pcheł z otoczenia kota

• Tasiemiec Taenia taenia formis

Częstotliwość występowania: rzadko, głównie koty polujące

Żywiciel pośredni: gryzonie

Droga zarażenia: zjedzenie mięsa gryzonia, zainfekowanego jajami pasożyta

Długość ciała pasożyta: do 60 cm

Wygląd członów: większe niż u tasiemca psiego, wydłużone

Gdzie znajdziesz człony: kał, sierść w okolicach odbytu, legowisko

Główny objaw: widoczne w odchodach człony, utrata masy ciała kota

Czas dojrzewania w jelicie: 6 do 12 tygodni

Ilość jaj w członie: kilkanaście tysięcy

Zagrożenie dla człowieka: praktycznie zerowe

Diagnostyka: łatwa – obserwacja członów, badanie kału

Leczenie: praziquantel 1 do 2 dawek

Profilaktyka: zapobieganie polowaniom, odrobaczanie co trzy miesiące

Ryzyko powrotu choroby: średnie, jeśli kot będzie polował

• Bąblowiec wielojamowy Echinococcus multilocularis

Częstotliwość występowania: bardzo rzadko

Żywiciel pośredni: gryzonie

Droga zarażenia: połknięcie jaj z odchodów lisa

Długość ciała pasożyta: 2 do 4 milimetrów

Wygląd członów: niewidoczne gołym okiem

Gdzie znajdziesz człony: zbyt małe, by je dostrzec

Główny objaw: często bezobjawowy

Czas dojrzewania w jelicie: 28 – 35 dni

Ilość jaj w członie: pojedyncze sztuki

Zagrożenie dla człowieka: wysokie

Diagnostyka: trudna, testy morfologiczne

Leczenie: praziquantel 1 do 2 dawek

Profilaktyka: unikanie wypuszczania z domu, odrobaczanie

Ryzyko powrotu choroby: niskie, jeśli kot nie będzie opuszczał domu

Jak kot zaraża się pasożytem? Drogi zakażenia krok po kroku

Pełny cykl rozwojowy tasiemca psiego wymaga dwóch żywicieli: pośredniego (pchłę lub wszołę) oraz ostatecznego (kota, psa).

Pchły stanowią ważny element w kolonizacji układu pokarmowego czworonoga przez tasiemca.

Pasożytnicze owady bardzo łatwo przenoszą się pomiędzy poszczególnymi zwierzętami, ich jaja można przypadkowo przynieść do domu (na butach, torbie, spodniach), a całkowite wyeliminowanie pcheł ze środowiska, gdzie już się pojawiły, wymaga ogromnej skrupulatności i determinacji ze strony opiekunów zwierząt.

Jaja pcheł są niewielkie, mogą długo przebywać w niesprzyjających warunkach i są odporne na działanie powszechnie używanych środków czystości.

Pchły żywią się krwią swych żywicieli. Ich żerowanie sprawia zwierzęciu ból i powoduje swędzenie. Kot wylizuje lub wygryza swędzące od ukąszeń miejsca na skórze i połyka jednocześnie pewną ilość pasożytów zewnętrznych. Również te zainfekowane jajami tasiemca. Od tej pory robak jelitowy ma otwarty dostęp do układu pokarmowego swego żywiciela ostatecznego i może się rozwijać.

Walka z tasiemcem psim u kota polega nie tylko na wyeliminowaniu samego pasożyta jelitowego z układu pokarmowego zwierzaka, ale też na usunięciu wektora (pcheł) z otoczenia czworonoga. Jeśli bowiem nie zlikwiduje się całkowicie pcheł z mieszkania, gdzie żyje kot, problem z tasiemczycą powróci.

Profilaktyka przeciw inwazji pcheł w środowisku jest kluczowym elementem zarówno w zapobieganiu, jak i zwalczaniu tasiemca u kota.

Główna droga: połknięcie zainfekowanej pchły

• Krok pierwszy: człon tasiemca wypełniony jajami przenika do środowiska zewnętrznego wraz z odchodami chorego na tasiemczycę zwierzęcia.
• Krok drugi: larwy pchły, przebywające na sierści, w bezpośrednim otoczeniu czworonoga, połykają materiał organiczny wraz z jajami tasiemca.Jaja rozwijają się w larwach pcheł przechodząc w postać inwazyjną – cysterkoidy.

• Krok trzeci: kot przypadkowo połyka zakażone pchły: podczas pielęgnacji futra czy wygryzając sobie sierść w miejscach ukąszeń pasożytów zewnętrznych.

Szacuje się, że jednorazowo kot może połknąć podczas takiej czynności nawet kilkadziesiąt pcheł, a wystarczy jedna, by doszło do inwazji tasiemca na układ pokarmowy kota.

• Krok czwarty: tasiemiec rozwija się w jelicie cienkim swego żywiciela ostatecznego – kota. Przyczepia się do ścianek jelita i pobiera składniki odżywcze wprost z narządu zwierzęcia. W ciągu dwóch, trzech tygodni osiąga dojrzałość. Dorosły osobnik tasiemca zaczyna produkować człony z jajami i wydalać je do otoczenia zewnętrznego. Cykl rozwojowy tasiemca zostaje zamknięty.

Kluczowy wniosek:

Inwazja tasiemca psiego na układ pokarmowy kota nie mogłaby się dokonać bez udziału pcheł – żywiciela pośredniego. Walka z tasiemcem to również eliminacja pcheł z otoczenia zwierzęcia.

Pamiętaj, nawet kot nigdy nie wychodzący z domu może paść ofiarą tasiemca psiego. Wystarczy bowiem, że będzie miał kontakt z pchłami, a te mogą trafić do mieszkania nawet na Twoich butach. Dlatego tak istotne jest, by obejmować zabezpieczaniem przeciwpchelnym nawet koty nigdy nie opuszczające domu.

Inne drogi zarażenia

• polowanie i zjadanie upolowanych gryzoni (Taenia taeniaeformis)

Cysty tasiemca mogą bytować w tkankach gryzoni. Po upolowaniu przez kota, trafiają wraz z mięsem do jego układu pokarmowego.

• zjadanie surowego lub niedogotowanego mięsa

Mit do obalenia:

“ Mój kot nie wychodzi, więc nie może zarazić się tasiemcem”

Prawda:

• jaja tasiemca można przynieść na butach, torbie, spodniach
• pchły zarażone tasiemcem mogą przenieśc się z innego zwierzęcia (psem wychodzącym na spacer i mającym kontakt z innymi zwierzętami)
• czynnikiem sprzyjającym ryzyku zarażenia tasiemcem jest zaniedbanie w profilaktyce przeciwpchelnej czworonogów

Jak wygląda tasiemiec u kota? Rozpoznawanie członów

Wygląd członów (segmentów) tasiemca:

• kształt: ziarenka ryżu lub pestki ogórka
• wielkość: około 12 milimetrów długości i 3 milimetrów szerokości
• kolor: biały, kremowy, lekko żółty (świeże), brązowy (starsze)
• tekstura: miękkie i wilgotne zaraz po wydaleniu, twarde po wyschnięciu
• ruch: świeżo wydalone człony poruszają się ruchem kurczliwo – rozciągającym; starsze segmenty wysychają i nieruchomieją
• gdzie można je znaleźć: w odchodach zwierzaka, na żwirku, przyklejone wokół odbytu, na posłaniu, sierści, miejscu, gdzie kot śpi, bawi się, przebywa.

Test na stwierdzenie członów tasiemca w otoczeniu kota:

Połóż na lekko wilgotnej chusteczce podejrzany człon przypominający ziarno ryżu. Jeśli zacznie się poruszać, masz pewność, że to segment tasiemca.

Objawy od niewidocznych po alarmujące

Niewielka ilość pasożytów jelitowych w organizmie ogólnie zdrowego kota może początkowo nie dawać wyraźnych symptomów chorobowych. Nie oznacza to jednak, iż zwierzak jest zdrowy.

Nie dość, że sam jest aktywnym nosicielem chorób pasożytniczych, to stale pogarsza się jego stan zdrowia (tasiemiec stale pozbawia go ważnych składników odżywczych oraz zatruwa jego organizm odpadami swego metabolizmu).

Wczesny etap – często bezobjawowy

Pasożyt jelitowy na początkowym etapie inwazji często pozostaje w ukryciu. Sytuacja taka może trwać od kilku tygodni po kilka miesięcy.

Kot przez ten czas wydaje się zdrowy: chętnie je, bawi się, odpoczywa bez zakłóceń. Jedynie uważny opiekun może zaobserwować zmiany – człony tasiemca w kale lub w żwirku z kuwety.

To niebezpieczna dla innych zwierząt sytuacja: zarażony tasiemcem kot aktywnie wydala do środowiska inwazyjne formy pasożyta.

Objawy typowe – co powinno Cię zaniepokoić

Wraz z mijającym czasem, pasożyt dokonuje coraz większych spustoszeń w układzie pokarmowym kota, gdyż może rozwijać się bez zakłóceń.

Charakterystyczne symptomy nasilającej się inwazji tasiemca:

• widoczne gołym okiem segmenty tasiemca: na sierści kota, posłaniu, w odchodach, w piasku z kuwety
• obsesyjne wylizywanie się kota w okolicach odbytu – to świąd spowodowany wydostawaniem się członów pasożyta z odbytu
• podrażnienie skóry w wygryzanych i wylizywanych przez kota miejscach na ciele
• saneczkowanie (rzadszy niż u psów objaw) – pocieranie zadem o podłoże, próba złagodzenia świądu odbytu
• zmiany w wyglądzie – matowa, niezdrowo wyglądająca okrywa włosowa, utrata lśnienia, wypadanie sierści
• zmiany w zachowaniu – widoczne zdenerwowanie, niechęć do zabawy, unikanie kontaktu
• zmiany w wadze i apetycie – utrata masy ciała mimo niezmienionej podaży karmy (pasożyt pozbawia kota ważnych składników odżywczych)

Objawy zaawansowane – gdy inwazja jest ciężka

Przewlekły stan choroby pasożytniczej lub/i zmasowana inwazja pasożyta jelitowego daje swój obraz w specyficznych objawach. Jeśli zauważysz podobne symptomy, koniecznie udaj się z kotem po pomoc do kliniki weterynaryjnej.

• zaburzenia ze strony układu pokarmowego – biegunki, zaparcia
• wymioty z widocznymi członami tasiemca w treści
• ogólne osłabienie, apatia
• brak chęci do zabawy, trudności w odpoczynku
• wzdęte powłoki brzuszne – u kociąt

Kiedy obserwować vs kiedy działać:

Jeśli widzisz pojedyncze człony w odchodach kota, a zwierzak jest wciąż aktywny i w ogólnie dobrym stanie zdrowia, udaj się po poradę do weterynarza w ciągu od trzech do siedmiu dni. Możesz w tym czasie zaplanować odrobaczenie kota.

Jeśli w odchodach kota widać wiele segmentów tasiemca, a zwierzak stracił ostatnio na masie ciała i wykazuje oznaki osłabienia, udaj się z nim do kliniki weterynaryjnej nie później niż w dwa dni od zauważenia objawów.

Wymioty, biegunka, osłabienie u kota i widoczne gołym okiem człony tasiemca w jego odchodach to wskazanie do natychmiastowej wizyty weterynaryjnej!

Czy tasiemiec jest groźny dla człowieka?

Tasiemiec może być przyczyną groźnych chorób, choć wiele w tej materii zależy od rodzaju pasożyta. Zoonozą (chorobą odzwierzęcą), która może poważnie zagrozić człowiekowi jest bąblowica, wywoływana przez obecność w organizmie człowieka tasiemca bąblowcowego Echinococcus.

Bąblowicą człowiek może się zarazić poprzez przykładowo zjedzenie nieumytych owoców leśnych lub zjedzenie nieprzebadanego mięsa upolowanej zwierzyny, skażonych jajami tasiemca.

Po przeniknięciu do układu pokarmowego człowieka, larwy otorbiają się w różnych narządach wewnętrznych tworząc torbiele (bąble), co może prowadzić do szeregu groźnych dla zdrowia objawów.

Unikanie spożywania niemytych jagód oraz higiena rąk są najlepszym sposobem uniknięcia bąblowicy.

W przypadku innych rodzajów tasiemca, dla których człowiek nie jest żywicielem ostatecznym, ryzyko choroby jest niskie.

Jak człowiek może się zarazić:

Przypadkowe spożycie pcheł zarażonych jajami tasiemca psiego.

Należy pamiętać, że sam kontakt z kotem zarażonym tym rodzajem tasiemca nie jest niebezpieczny dla opiekuna. Dopiero połknięcie pchły będącej nosicielem pasożyta jelitowego może spowodować przedostanie się tasiemca psiego do układu pokarmowego człowieka.

W grupie ryzyka są małe dzieci i niemowlęta (poruszanie się na czworaka po podłodze, raczkowanie, brak wyrobionych nawyków mycia rąk, wkładanie różnych przedmiotów do ust) oraz osoby o obniżonej sprawności układu immunologicznego.

Objawy u człowieka (rzadko występujące):

• bóle brzucha
• nudności
• świąd odbytu
• niepokój
• problemy ze snem (u dzieci)

Minimalizacja ryzyka:

• regularne odrobaczanie kota
• zapobieganie pojawieniu się pcheł w mieszkaniu
• mycie rąk przed jedzeniem
• nie wkładanie rąk do ust
• utrzymywanie w czystości domu i bezpośredniego otoczenia kota

Większym zagrożeniem dla człowieka jest tasiemiec bąblowcowy, o czym wspominaliśmy wcześniej oraz tasiemiec wielojamowy Echinococcus multilocularis. Ten ostatni rzadko występuje u kotów. Zarażenie tasiemcem wielojamowym następuje wskutek przypadkowego spożycia jaj pasożyta z odchodów lisa.

Leczenie tasiemca u kota – tylko pod nadzorem weterynarza

Leczenie tasiemczycy u kota powinno odbywać się wyłącznie we współpracy z lekarzem weterynarii i tylko przy użyciu specjalistycznych lekarstw.

Ważne! Nie istnieją skuteczne domowe metody eliminacji tasiemca u kota!

Dlaczego domowe sposoby nie działają:

• tasiemiec bytuje w jelicie cienkim zwierzęcia, mocno przyczepiony do ścianek narządu zestawem haczyków
• naturalne sposoby, takie jak czosnek czy nasiona dyni nie są w żadnym wypadku w stanie zagrozić tasiemcowi
• próbowanie domowych sposobów wyłącznie opóźnia prawidłowe leczenie, pogarsza stan zdrowia kota, zwiększa zagrożenie zarażenia tasiemcem innych zwierząt i ludzi

Diagnostyka tasiemca

Metody diagnostyczne:

• zaobserwowanie segmentów pasożyta w odchodach kota, jego sierści czy otoczeniu

• przyniesienie na wizytę u weterynarza próbki odchodów zwierzaka – lekarz może stwierdzić tasiemczycę u kota na podstawie widocznych w kale segmentów oraz zebranego od opiekuna wywiadu. Wywiad z właścicielem kota ma istotne znaczenie dla diagnostyki tasiemca. Pozwala lekarzowi stwierdzić, czy kot jest regularnie odrobaczany, czy ma pchły, czy inne zwierzęta w domu chorują na tasiemczycę, czy kot ma możliwość polowań oraz jakie symptomy chorobowe wykazuje czworonóg.

• badanie próbki kału kota (badanie koproskopowe) – jeśli człony pasożyta są zbyt duże lub badana próbka została pobrana, gdy tasiemiec nie wydalał w tym czasie segmentów z jajami, wynik badania flotacyjnego może być fałszywie ujemny

Pamiętaj, najlepszy sposobem stwierdzenia tasiemca u kota jest zaobserwowanie członów pasożyta w odchodach zwierzęcia. Badanie flotacyjne może dać wynik fałszywie ujemny, jeśli w momencie pobrania próbki tasiemiec nie wydalał jaj do otoczenia.

Leki przeciw tasiemcowi – co stosuje weterynarz

Poniżej przedstawiamy najczęściej wybierane przez weterynarzy substancje czynne do zwalczania inwazji tasiemca u kota:

• praziquantel (bardzo wysoka skuteczność preparatu) – lek działa paraliżująco na mięśnie pasożyta i zakłóca jego metabolizm. Preparat występuje w postaci past, tabletek i kropli do zakraplania.

• emodepside w połączeniu z praziquantel – kompleksowe działanie preparatu, cel: wyeliminowanie tasiemca (praziquantel) oraz nicieni (emodepside). Lek występuje w wygodnych do stosowania kroplach do zakraplania.

Schemat leczenia – dlaczego jedna dawka często nie wystarczy

Cykl życiowy tasiemca trwa od dwóch do trzech tygodni. Dlatego weterynarz zwykle zaleca podawanie kotu dwóch do trzech dawek leków w odstępach dwutygodniowych.

Pierwsza dawka preparatu ma zadanie wyeliminować dorosłe osobniki pasożyta bytujace w jelicie cienkim zwierzęcia. W ciągu doby do dwóch w odchodach kota powinny pojawić się martwe pasożyty.

Dawka druga zabija pasożyty, które mogły zostać połknięte przez kota tuż przed pierwszą dawką.

Dawkę trzecią podaje się w uporczywych przypadkach, zwykle, gdy nie udaje się całkowicie wyeliminować pcheł z otoczenia kota.

Co robić w domu podczas leczenia? Sprzątanie i izolacja

Poniżej przedstawiamy działania wspierające leczenie.

Działania krok po kroku:

W czasie doby do dwóch od podania pierwszej dawki leku należy:

• dokładnie odkurzyć wszelkie tekstylne przedmioty: dywany, wykładziny, koce, meble tapicerowane, drapaki, posłanie kota, poduszki oraz trudno dostępne miejsca na podłodze (pod meblami, w zakamarkach, szczelinach podłóg), a następnie wyrzucić worek odkurzacza na zewnatrz mieszkania.

• wyprać tekstylne przedmioty w pralce (legowiska, pościel z łóżka, poduszki) w temperaturze minimum 60 stopni Celsjusza. Dodatkowy efekt przyniesie wysuszenie tych przedmiotów suszarce elektrycznej.

• wysprzątać kuwet – wymiana żwirku na nowy, umycie kuwet w gorącej wodzie z dodatkiem silnych detergentów lub wymiana starych kuwet na nowe.

• rygorystyczna kontrola pcheł – aplikacja kotu preparatów przeciwpchelnych, jak również wszystkim innym zwierzętom mieszkającym z kotem.

• wyizolować chorego na tasiemczycę kota od innych zwierząt mieszkających w domu (jeśli to możliwe) na czas doby do dwóch od podania pierwszej dawki leku.

Harmonogram sprzątania:

• dzień pierwszy (podanie kotu pierwszej dawki leku) – gruntowne sprzątania według zaleceń z poprzedniego akapitu

• dzień drugi – powtórne sprzątanie

• tydzień drugi (przed podaniem drugiej dawki) – ponowne sprzątanie

• po trzeciej dawce, jeśli była konieczna – kolejne, ostatnie sprzątanie

Profilaktyka, czyli jak chronić kota w przyszłości?

Zabezpieczenie kota przed inwazją pasożytów wewnętrznych, takich jak tasiemce powinno różnić się, w zależności od stylu życia czworonoga (kot wypuszczany z domu lub pozostający na stałe w mieszkaniu).

Dla kotów domowych (nie wychodzących)

Koty nigdy nie opuszczające mieszkania powinny być objęte profilaktyką przeciw pasożytom wewnętrznym (podanie leków o szerokim spektrum działania) co pół roku. Jeśli jednak wraz z kotem mieszka pies wychodzący na spacery (lub wychodzący kot) , odrobaczanie kota powinno przeprowadzać się co trzy miesiące.

Kot powinien przyjmować preparaty przeciw pchłom przez cały rok. To kluczowy element profilaktyki przeciw tasiemcowi psiemu.

Pamiętaj, że cykl życiowy pchły trwa warunkach domowych trwa cały rok.

Higiena otoczenia kota:

• pranie posłań kota w wysokiej temperaturze co dwa tygodnie
• odkurzanie przynajmniej raz w tygodniu

Karma kota nie powinna zawierać surowego, nieprzebadanego mięsa.

Dla kotów wychodzących

Koty wychodzące, a co za tym idzie, mające możliwość polowań i kontaktów z innymi osobnikami powinny być objęte bardziej rygorystyczną profilaktyką, zarówno przeciw pasożytom jelitowym, jak i pchłom.

Odrobaczanie wychodzącego kota powinno odbywać się minimum cztery razy w roku, co trzy miesiące. W przypadku kotów wykazujących silny instynkt łowiecki, nawet co sześć, osiem tygodni.

Preparaty przeciw pchłom powinny być aplikowane przynajmniej co cztery tygodnie. Jeśli jest to możliwe, należy ograniczyć kotu możliwość polowań (dzwoneczek na obróżce skutecznie alarmuje gryzonie przed polującym kotem).

Dodatkowo, kotom wychodzącym zaleca się regularne wizyty w klinice weterynaryjnej i systematyczne badanie kału (dwa, do czterech razy w roku).

Często zadawane pytania (FAQ)

Czy można zarazić się tasiemcem od kota przez głaskanie?

Nie, głaskanie kota nie stanowi ryzyka przeniesienia się tasiemca na organizm człowieka, o ile przed jedzeniem zostanie zachowana higiena dłoni.

Jak kot wydala pasożyty?

Tasiemiec przedostaje się do środowiska w odchodach chorego na tasiemczycę kota. W przypadku zaawansowanej choroby, człony tasiemca wraz z inwazyjnymi jajami mogą wydostawać się wprost z odbytu zwierzęcia.

Podsumowanie

Tasiemiec to dość powszechny problem zdrowotny u kotów. Najczęściej u tych zwierząt występuje tasiemiec psi Dipylidium caninum. Widoczne w odchodach kota drobinki przypominające ziarna ryżu to znak, iż zwierzak został zaatakowany przez tasiemca. Kluczowym elementem, pozwalającym zrozumieć przyczynę inwazji tasiemca psiego u kota jest rola pcheł w cyklu rozwojowym pasożyta jelitowego.

Kot zaraża się tasiemcem poprzez przypadkowe połknięcie zainfekowanych jajami pasożyta pcheł (podczas wylizywania futra, wygryzania swędzących od ukąszeń miesjc na skórze).

Dlatego zarówno profilaktyka przeciw tasiemcowi, jak i walka z nim musi łączyć się z eliminacją pcheł z otoczenia kota.

Ryzyko zarażenia się człowieka tasiemcem psim jest bardzo niewielkie i wymaga połknięcia zarażonej pchły.

Skuteczna ochrona przeciw tasiemcowi psiemu obejmuje regularne odrobaczanie kota, rygorystyczna kontrola obecności pcheł w otoczeniu zwierzaka oraz utrzymywanie w czystości mieszkania. Większość przypadków zarażenia kota tasiemcem ma doskonałe rokowania, o ile kot zostanie poddany profesjonalnemu leczeniu preparatami weterynaryjnymi.